سالها پيش چارلي چاپلين برا ي دخترش در نامه يي نوشت ..اينجا شب است، يك شب نوئل ........حالا من براي شما مينويسم..اينجا شب است ..اما نه يك شب نوئل!..هميشه شبهاي نوئل تداعي كننده ي شبي سرد بود براي من ..و شايد امشب تنها از جهت سرديش به شب يخ  نوئل بماند .. پس دوباره مينويسم: اينجا شب است ،يك شب سرد نوئل ودر قلعه ي كوچك ما مادرم  برادرم  خواهرم  پدرم همه بي سلاح خفته اند  و من مانده ام تنها.....نميدانم چم هست .. شايد كم كم دارم بزرگ ميشوم اخر حس بزرگ شدن را در تمام بدنم حس ميكنم حس بزرگ شدن من در همه جا هست ...اينجا در زير پوستم ..در تمامي رگ ها و شاهرگ هايم تا برسد به استخوانم ،فكرم ،روحم و از انجا(؟)، ديگر من نميدانم به كجا ميرود....درواقع من هيچ وقت نفهميده ام كه اين حسها بالاخره به كجا ميروند و سر از كجا در مياورند بيچاره حسهاي من...دلم برايشان ميسوزد چقدر بد است محبوس شدن، و حال من دارم همگيشان را به زور در قالب بدنم جمع ميكنم ....(چقدر من ظالمم!).....نميخواهم بنويسم دلم ....نوشته ام، بسيار، ولي مگر فرقي هم ميكند چه دل من گرفته باشد و چه نه ،دنيا همين است كه ميبيني ! اصلا چه فرق ميكند......  من تنها در پي دانستن پايانش هستم پاين يافتن اين حيات !....يعني چه ميشود.......كس نميداند..............لاجرم سكوت !