وقتي كه مرا به سينه اش مي چسپاند و ميگفت :مريم خانم  مريم باجي مريم خانوم ما حاضر بودم كه........

تمام اين حرفها چند ثانيه جلوي چشمم رقصيد.
تا انجا كه يادم ميايد هيچ وقت نتوانسته ام با بعضي از موضوعات كنار بيايم  بعضي چيزها را همان دم بنويسم بعضي از فعلها را بردارم و بچسپانم به نوشته ام ..هيچ وقت..انهم وقتي نوبت به بزرگان ميرسد ديگر قضيه بدتر ميشود ،اينكه بيايي اينجا و بخواهي كه از غم از دست رفتن  عزيزي بنويسي ،از غم از دست رفتن انسان بزرگ ،انساني مبارز.....(نمیدانم چه بگویم)
فقط امده ام بگويم بزرگ انسان انديشه هاي نوجوانيم رفت  ..امده ام  بگويم ..روزگار بيچاره ما هم پشتش شكست وغم از دست رفتن انساني را بر خود نوشت ...غم رفتن مريم ما!
 هنوز باورم نشده من هميشه از باور شده هايم مينوشتم ..وحالا د يگر برايم سخت است كه  سنت شكني كنم و از باور نكرده هايم بنويسم ..من هنوز در شكستن بعضي از سنتها بعضي از حصارها ناتوانم .
سخت است اما به حكم ادب ناگزيريرم كه بگويم:روحش شاد و يادش گرامي باد.

شديدا دلم براي نوشتن تنگ شده است ...انقدر كه وقتي ميبينم كسي پستي گذاشته حسوديم ميشود ..كاش من هم مينوشتم!(اين شايد تنها چيزيست كه به مغز ادم خطور كند )..بايد نوشت ...خيلي چيزها را.........ومن كه تمام حرفهايم را محكم به خود بسته ام!.. ..و من چقدر حرف دارم .....چقدر حرف ....ادم وقتي مدتي چيزي را نمي نويسد تمام حرفهايش ميايد جلوي چشمش ....حرفهايت كه بهت ميگويند بگو!همين!.. بيچاره ها توقع زيادي هم ندارند ....حقشان را ميخواهند ....نميخواهند كه بياستند .....نميخواهند كه  مانده شوند... ..انها هم مثل من هواي مانده ملولشان ميكند...عجيب!.. چه سرنوشت مشتركي!چه درد مشتركي!چه هوس مشتركي!هوس نوشتن ...دوستاشتني نيست؟چشمان بادميشان را هم ميتوانم ببينم كه به چشمان من زل زده اند ..ارام زل زده اند معصومانه!......حيف !هنوز هم ميخواهم محافظه كارانه جلويشان بياستم ارامشان كنم و بگويمشان صبر كنيد ...صبر كنيد ....بالاخره يك روز نوبت شما هم ميرسد ....يك روزي شما را هم مينويسم ....يك روزي شما هم حقتان را از من خواهيد گرفت !..و انروز ميشود روز شما (فوق العاده نيست؟)...و بعد انگشتانشان را ميگيرم (ببين2؛1....)تو امدي!..و بعد اهسته رويشان را ميبوسم و ميگذارم كه به خوابي ارام روند ...........ارام به خواب روند! ....ارام.