نمشود که باور کنم ..نمیشود که چشمهایم راروي هم بگذارم  و تو نیایی ..نمی شود که ما باشیم تو با ان همه هنرت نباشی ..میشود؟ میشود خسرو ؟حالا من نصف شبی امده ام چه بگویم؟بگویم که تو نیستی ..بگویم که رفته ایی انهم برای همیشه ؟بگویم که وقتی کسی رفت دیگر بر نمی گردد؟ولی مگر میشود که تو بر نگردی؟..  .مگر میشود که تو نباشی و خانه ما سبز بماند؟ مگر نه اینکه گفتی خانه باید سبز باشد سبز واین خانه بدون تو مگر سبز میماند؟

و تو اصلا چرا انهمه خاطره را برديي. ..ان صدایت را  ....صدایی که ری را را میخواند؟تو اصلا چرا خودت را بردی .. چرا رفته يي ...حقش را نداشتی که برویی ..حقش را نداشتی خسرو ..(اخر چرا رفتي؟) ..باید میماندی ببین چه با ما کردی تو دلت امد؟

به خدا پروانه ها پيش از انكه پير شوند ميميرند

و اما خاطرات تا جاودان جاويدان براي هميشه با ما خواهد ماند و وقتي كه بزرگ شديم به بچه هاي خود خواهيم گفت از خسرو  خسرويي كه ناشكيبا از بين ما رفت.

 ..روحت سبز سبز سبز ....

 

 

 

 

حوصله ام نمي شود.. ..نمي شود كه من از خودم بگويم....نميشود كه سرم را بگذارم روي صفحه كليد و هي زار وزار بزنمشان ....نميشود ....براي تمام نشدنهايم نمي شود .. ..بعضي وقتها هوس ميكنم بنويسم براي كسي ..چيزي ..كسي....كسي كه نه گفتنهايش مثل من قاطع باشد ...دو تا ابروهايش را به هم بتند و مرا بخواند... با ان عينكش تمام هيكل  مرابخواند و گوشه لبش را هم تاب ندهد بعد مرا خط ميكشد  و همين همين ....نميشود ....نميشود كه من بنويسم ....حرفها و فكرها همينطور ميايند و نميروند جا خوش كرده اند انهم روي شانه من ...همه براي تسلا بخشيدن به بيچارگيشان  به  بيچارتر از خودشان  نگاه ميكنند و انها هم انگار مرا ديده اند و اصلا هم چشمشان از اين خيره شدنهايشان درد نميكند ....

.و چه دردي دارد اين نانوشتن ها .