وقتي كه مرا به سينه اش مي چسپاند و ميگفت :مريم خانم  مريم باجي مريم خانوم ما حاضر بودم كه........

تمام اين حرفها چند ثانيه جلوي چشمم رقصيد.
تا انجا كه يادم ميايد هيچ وقت نتوانسته ام با بعضي از موضوعات كنار بيايم  بعضي چيزها را همان دم بنويسم بعضي از فعلها را بردارم و بچسپانم به نوشته ام ..هيچ وقت..انهم وقتي نوبت به بزرگان ميرسد ديگر قضيه بدتر ميشود ،اينكه بيايي اينجا و بخواهي كه از غم از دست رفتن  عزيزي بنويسي ،از غم از دست رفتن انسان بزرگ ،انساني مبارز.....(نمیدانم چه بگویم)
فقط امده ام بگويم بزرگ انسان انديشه هاي نوجوانيم رفت  ..امده ام  بگويم ..روزگار بيچاره ما هم پشتش شكست وغم از دست رفتن انساني را بر خود نوشت ...غم رفتن مريم ما!
 هنوز باورم نشده من هميشه از باور شده هايم مينوشتم ..وحالا د يگر برايم سخت است كه  سنت شكني كنم و از باور نكرده هايم بنويسم ..من هنوز در شكستن بعضي از سنتها بعضي از حصارها ناتوانم .
سخت است اما به حكم ادب ناگزيريرم كه بگويم:روحش شاد و يادش گرامي باد.