حوصله ام نمي شود.. ..نمي شود كه من از خودم بگويم....نميشود كه سرم را بگذارم روي صفحه كليد و هي زار وزار بزنمشان ....نميشود ....براي تمام نشدنهايم نمي شود .. ..بعضي وقتها هوس ميكنم بنويسم براي كسي ..چيزي ..كسي....كسي كه نه گفتنهايش مثل من قاطع باشد ...دو تا ابروهايش را به هم بتند و مرا بخواند... با ان عينكش تمام هيكل  مرابخواند و گوشه لبش را هم تاب ندهد بعد مرا خط ميكشد  و همين همين ....نميشود ....نميشود كه من بنويسم ....حرفها و فكرها همينطور ميايند و نميروند جا خوش كرده اند انهم روي شانه من ...همه براي تسلا بخشيدن به بيچارگيشان  به  بيچارتر از خودشان  نگاه ميكنند و انها هم انگار مرا ديده اند و اصلا هم چشمشان از اين خيره شدنهايشان درد نميكند ....

.و چه دردي دارد اين نانوشتن ها .